“Mama!” — “Ja?” — “Mamaaa!” — “Ik hoor je!” En net wanneer je eindelijk een slok thee wilt nemen… “MAMAAAA!” Herkenbaar? 😅
Je staat te koken, probeert een berichtje te beantwoorden of bent heel even naar het toilet. Maar voor je kind lijkt dat hét moment om je dringend nodig te hebben. Soms voelt het alsof je de hele dag op afroep beschikbaar moet zijn.
Dat kan vermoeiend zijn. Tegelijkertijd vertelt dat geroep ons iets belangrijks over de behoefte van een kind.
Wat zit er achter al dat “mama” roepen?
Kinderen zoeken niet alleen aandacht, maar vaak vooral contact, verbinding en bevestiging. Even weten dat je er bent, dat je luistert en dat ze bij je terechtkunnen. Zeker wanneer ze moe zijn, iets spannends meemaken of veel prikkels hebben gehad, kan die behoefte groter worden.
Bij jonge kinderen is wachten bovendien nog volop in ontwikkeling. Zij kunnen de tijd en aandacht van een volwassene niet altijd goed inschatten. Wat voor jou voelt als “ik ben over twee minuten klaar”, kan voor een kind best lang duren.
Moet je dan iedere keer meteen reageren?
Nee. Een kind hoeft niet op elk moment onmiddellijk jouw volledige aandacht te krijgen. Het is juist waardevol om stap voor stap te oefenen met wachten en zelfstandig spelen. Maar dat lukt vaak beter wanneer de behoefte aan contact eerst is gezien.
Een kort, bewust moment samen kan meer rust geven dan tien keer half reageren terwijl je ondertussen iets anders probeert te doen. Het gaat niet om voortdurend beschikbaar zijn, maar om voorspelbaar en écht aanwezig zijn wanneer je contact maakt.
Wat kun je als ouder proberen?
Geef even onverdeelde aandacht
Maak bewust vijf minuten vrij om samen te spelen, lachen, praten of een boekje te lezen. Leg je telefoon weg en volg even de interesse van je kind.
Laat merken dat je je kind hoort
“Ik hoor je. Ik maak dit even af en kom dan naar je toe.” Zo voelt je kind zich gezien, ook als je niet direct kunt komen.
Maak wachten begrijpelijk
Vertel concreet wat er eerst gebeurt: “Als ik deze kopjes heb afgewassen, kom ik kijken.” Voor jonge kinderen is dat duidelijker dan “straks”.
Betrek je kind bij wat je doet
Laat je kind bijvoorbeeld de lepels neerleggen terwijl jij de tafel dekt. Samen iets doen kan ook een fijn contactmoment zijn.
Oefen rustig met zelfstandig spelen
Begin met korte momenten en bouw die geleidelijk op. Benoem wat goed gaat, zonder te verwachten dat je kind dit meteen lang volhoudt.
Cher zegt
Mijn kinderen kunnen soms “mama” zeggen voordat ik mijn eerste kop thee op heb. Soms verlang ik stiekem naar vijf minuten stilte… en tegelijkertijd weet ik dat er ooit een dag komt waarop niemand me meer roept. 😉
Als moeder én gastouder herken ik de drukte van al die aandachtvragen. Juist daarom vind ik het mooi om te kijken naar wat een kind eigenlijk vraagt. Soms is dat hulp, soms een antwoord, maar heel vaak gewoon: “Zie je mij even?”
Tot slot: Je hoeft niet de hele dag alles te laten vallen wanneer je kind “mama” roept. Door bewust aandacht te geven, duidelijke verwachtingen te scheppen en samen te oefenen met wachten, help je je kind groeien in vertrouwen en zelfstandigheid.
En misschien lukt het jou dan ook weer eens om die thee warm op te drinken. ☕
Herken jij dit? Wanneer klinkt bij jullie thuis het vaakst “MAMAAA”? En wat helpt om samen een fijn ritme te vinden?